Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2019

Μαριάνε Φριτς: Η βαρύτητα των σχέσεων

"Η βαρύτητα των σχέσεων" σε μετάφραση Βασίλη Τσαλή, εκδ. Γαβριηλίδης

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, χαμογελάει, γυαλιά, κοντινό πλάνο και εσωτερικός χώρος

Η Μαριάνε Φριτς (1948-2007) παραμένει, 12 χρόνια μετά τον θάνατό της στη Βιέννη, μια θρυλική αλλά και αινιγματική μορφή της αυστριακής λογοτεχνίας. Μια γραμματέας, αποκομμένη από τις λογοτεχνικές κλίκες, που έγραψε τέσσερα μυθιστορήματα αλλά, λέγεται, πως ελάχιστοι κατάφεραν να διαβάσουν τίποτε άλλο πέρα από τα δύο πρώτα. Tα μόνα που ήταν γραμμένα σε τέτοια μορφή που θα μπορούσε ένας αναγνώστης να τα προσεγγίσει. Το πρώτο της και πολυβραβευμένο, "Η βαρύτητα των σχέσεων" (1978), είχε 112 σελίδες, το δεύτερο, "Το παιδί της βίας και τα αστέρια των Ρομά" (1980), 600 σελίδες, το τρίτο, "Του οποίου τη γλώσσα δεν καταλαβαίνεις" (1985), κάπου 3.500 σελίδες! Σε αυτό η γραφή της γίνεται δύστροπη και ο εκδότης της, Φίσερ, αρνείται να το δημοσιεύσει, για να απευθυνθεί στον Ούνζελντ του Ζούρκαμπ, που δέχτηκε να αναλάβει την πολύτομη έκδοση προκαλώντας την μήνιν του Μπέρνχαρντ ("ανόητο και χυδαίο προλεταριακό σκουπίδι που του αξίζει το παγκόσμιο ρεκόρ της βλακείας"). Ο διορθωτής του χειρογράφου το εγκατέλειψε στις 1.000 σελίδες αδυνατώντας να διακρίνει τα λάθη από τους νεολογισμούς, τα λογοπαίγνια και την καταστρατήγηση των συντακτικών και γραμματικών κανόνων. Η Φριτς είχε αρχίσει να κατακτά το προσωπικό της ποιητικό ιδίωμα αλλά οι κριτικοί έμεναν άφωνοι αδυνατώντας να το κατατάξουν σε κάποια λογοτεχνική σχολή. Κάποιοι μίλησαν για Τζόυς ή για Άρνο Σμιτ αλλά μάλλον η μόνη σχέση που είχε μαζί τους ήταν η ανυπέρβλητη δυσκολία που αντιμετωπίζει ο αναγνώστης στην ανάγνωση των έργων της. Κάποιοι κριτικοί το κατατάσσουν στα αρχετυπικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το τέταρτο βιβλίο της, "Φυσικώ τω τρόπω" (1996-2011), ανολοκλήρωτο, είχε φτάσει στις 5.404 σελίδες. Ο Ζούρκαμπ εξέδωσε τα δύο πρώτα μέρη (σε δακτυλόγραφη μορφή καθώς στάθηκε τυπογραφικά αδύνατον να τυπωθούν τα σκίτσα της και τα λεκτο-σχέδιά της) ενώ το τρίτο μέρος είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο. Η Γέλινεκ, που θαύμαζε το έργο της, είπε πως "είναι κάτι μοναδικό, μπροστά από το οποίο ο αναγνώστης δεν μπορεί παρά να σταθεί όπως ένας πιστός μουσουλμάνος μπροστά από το Κάαμπα στην Μέκκα".

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.



Η εικόνα ίσως περιέχει: ποτό και κούπα καφέ


Ένα διαμαντάκι από την αινιγματική κυρία της αυστριακής λογοτεχνίας. Αυστρία σημαίνει τέχνες, μουσική, χορός και η κυρία Φριτς επιλέγει στο μυθιστόρημά της τo φόξτροτ, για να κινείται μεταξύ 1943 και 1963. Ενώ οι πρωταγωνιστές γλιστράνε πάνω στην ταραγμένη πίστα της ευρωπαϊκής σκηνής στα 1943, ξαφνικά με μια κομψή στροφή (heel turn) περνάνε ανάλαφρα στην κατεύθυνση του 1958, εποχή ανοικοδόμησης και επούλωσης τραυμάτων, και ξανά νέα στροφή, 1963 τώρα (όλα καλά - επούλωση και λήθη), αλλά μετά ξανά πίσω στο 1943... Τα πρόσωπα στροβιλίζονται περνώντας πάντα από κει που άρχισαν. Ο χορός συνεχίζεται αλλά με τα σώματα, σε κάθε αλλαγή κατεύθυνσης, να βαραίνουν και ίσως κάποια να καταρρέουν.
Η Μπέρτα Σράι (=κραυγή) δεν άντεξε και τελικά καταπλακώθηκε από το "βάρος των σχέσεων". Ο έρωτας, ο πόλεμος, ο θάνατος, ο γάμος, η μητρότητα, η φιλία έγιναν βουνό για την Μπέρτα, που οι βουβές κραυγές της δεν εισακούστηκαν. Ο πόλεμος γι' αυτήν δεν τελείωσε το 1945, συνεχίζεται. Ακόμη και οι απώλειες δεν έχουν λάβει τέλος. Συνεχίζουν να σωρεύονται κι ας μην δηλώνονται πια ως "απώλειες πολέμου".
Η γραφή της Φριτς είναι πυκνή, ελλειπτική και ποιητική. Η ειρωνεία της διαποτίζει τα πάντα υπονομεύοντας οτιδήποτε φαίνεται σωστό, ηθικό, αξιοπρεπές. Για την Φριτς, όσο γρήγορα και να ρέει προς τα μπρος ο αυστριακός γαλάζιος Δούναβης (Ντονάουμπλαου το όνομα της φανταστικής πόλης του βιβλίου), το νερό του είναι μολυσμένο από τις πηγές. Δεν είναι τυχαίο που σε όλο της το υπόλοιπο έργο ανατρέχει στις απαρχές του πρώτου πολέμου (1914) και δείχνει πώς κατά τη διάρκεια των επόμενων δεκαετιών του εικοστού αιώνα διαμορφώθηκε μια αυστριακή κοινωνία που πέταξε έξω από τις αρένες της φτωχούς από τις κατώτερες τάξεις (ιδιαίτερα γυναίκες), άτομα από μειονότητες, "περιθωριακούς" και ανθρώπους που δεν μπόρεσαν να συμβαδίσουν στους ρυθμούς της. Θα έλεγα ότι στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για μία ακόμη αυστριακή συγγραφέα "Nestbeschmutzerin", δηλαδή κάποια που λερώνει τη φωλιά της...
Θεωρώ ευτύχημα που το πρώτο βιβλίο της Φριτς κυκλοφόρησε στη γλώσσα μας, χάρη στον Βασίλη Τσεκούρα που το "κυνήγησε", τον Βασίλη Τσαλή, που τόσο καλά το μετέφρασε, και τις εκδόσεις Γαβριηλίδη που το εξέδωσαν.



Θοδωρής Γκόνης & Ελένη Στρούλια: Εθνικός κήπος


Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό και υπαίθριες δραστηριότητες

"Μένει στη μνήμη μου, όπως κανένα άλλο απ' τα πάρκα που γνώρισα. Είναι η πεμπτουσία του πάρκου, η αίσθηση που έχει κανείς μερικές φορές όταν κοιτάζει έναν πίνακα ή ονειρεύεται έναν τόπο όπου θα ήθελε να βρίσκεται αλλά ποτέ δεν τον βρίσκει".
Ο Έντμουντ Κήλυ για τον Εθνικό Κήπο ή μήπως θα έπρεπε να τον ονομάζουμε Κήπο της Αμαλίας;
Φωτογραφίες (της Χρυσάνθης) από την πρωινή βόλτα παρέα με το έξοχο βιβλίο του Θοδωρή Γκόνη και της Ελένης Στρούλια για τον Εθνικό Κήπο, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα.
"Αγαπημένε, γλυκέ, αγγελικέ, καλέ μου πατέρα, τώρα ετοιμάζεται ο κήπος κοντά στο νέο παλάτι. Θα είναι μικρός, δυο φορές μεγαλύτερος από το λαχανόκηπο στο Όλντενμπουργκ..."
(Αμαλία. 1838)

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, ουρανός, φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
"Όλα είναι μια δοκιμασία, όμως θα τους φυτέψω τόσο ωραία ώστε αυτός που έρχεται από τη θάλασσα να βλέπει το παλάτι μαζί με τους φοίνικες. Θα προσφέρουν μια εικόνα της Ανατολής. Ήδη αναπτύσσονται θαυμάσια και φαντάζομαι πώς θα κάνουν τον περίπατό τους οι άνθρωποι ύστερα από τριακόσια χρόνια κάτω από αυτούς".
(Αμαλία, 1846)
"Χθες χάρηκα, που οι φοίνικές μου από την Ίο έφτασαν στον Πειραιά και τώρα καταστρώνουν σχέδια μεταφοράς αυτών των γιγάντων, γιατί είναι τεράστιοι και δεν υπάρχουν αμάξια να τους μεταφέρουν. όταν ο ένας φορτώθηκε στο πλοίο, αυτό έγειρε από τη μία μεριά. Χρειάστηκαν πάνω από 3 μήνες για να φτάσουν εδώ. Εικοσιδύο μέτρα ύψος ο καθένας τους.", "Φυτέψαμε και 40 μικρούς φοίνικες που προέρχονται από σπόρους. Αυτοί θα είναι για τους ερχόμενους αιώνες" (Αμαλία 1846)

Η εικόνα ίσως περιέχει: δέντρο, φυτό, ουρανός, γρασίδι, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Μιχάλης Μακρόπουλος: Μαύρο νερό

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


Γενέθλιος τόπος
Πατρίδα των απόντων.
Οι φράχτες
κ' οι φωλιές των βράχων
κρατούν ακόμα βογγητά.
Ο χρόνος μετριέται
με Ψυχοσάββατα.
(Χρήστος Μπράβος)
Σπάνια η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία μου προσφέρει τόσο μεγάλη απόλαυση. Σε μια εποχή που τα περισσότερα βιβλία της τρέχουσας εκδοτικής παραγωγής, αν και μετριότατα, εκθειάζονται ως αριστουργήματα ή τουλάχιστον ως εξαιρετικά, βιβλία σαν το "Μαύρο νερό" ενδέχεται να περάσουν απαρατήρητα. Πιθανόν να μην το αγόραζα, αν δεν τύχαινε ένα βράδυ να χρειαστεί να περιμένω ένα τέταρτο την Χρυσάνθη στο γνωστό βιβλιοκαφέ και να διαβάσω λίγες σελίδες.
Ο Μιχάλης Μακρόπουλος επιτελεί έναν άθλο με αυτό το ολιγοσέλιδο βιβλίο. Ο λόγος του είναι λιτός, καίριος, πελεκημένος από σχεδόν τέλεια λειασμένες φράσεις. Με λίγες λέξεις αναλύονται ενέργειες και συναισθήματα μιας ολόκληρης μέρας, μιας ολόκληρης ζωής. Περιεχόμενο και μορφή δένουν σε ένα συμπαγές, αρμονικό σύνολο, δίνοντάς μας ένα σπουδαίο πεζογράφημα. Πίσω από κάθε εικόνα κρύβονται ένα σωρό άλλες που κάνουν τον αναγνώστη να συμμετέχει ενεργά στη γραφή του. Έλεγε κάπου ο Τάκης Σινόπουλος πως είναι "μεγάλη η τέχνη να μην μπουκώνεις τον αναγνώστη, να μη λες πολλά, να κρύβεις..."

Κυριακή, 25 Αυγούστου 2019

V.





Το V. του Τόμας Πίντσον εκδόθηκε το 1963, όταν ήταν μόλις 26 χρονών. Χρειάστηκε να επιστρατεύσω όλο μου το κουράγιο για να το ολοκληρώσω, εν μέσω διακοπών, και να μην το παρατήσω. Πολλά πρόσωπα, πολλές ιστορίες, πολλές κοιλιές, πολλή ανακατωσούρα, πολλή ψυχεδέλεια. Ωστόσο, θεωρώ ότι αποζημιώθηκα γιατί κάθε φορά που ήμουν έτοιμος να το αφήσω, έφτανα σε ένα κεφάλαιο γεμάτο από αριστουργηματικές σελίδες. 
Ο Πίντσον δείχνει ασυγκράτητος, μέσα σε 700 σελίδες πρέπει να πει όλα όσα τον προβληματίζουν. Από τη μία ο Στένσιλ, που έχει εξαπολύσει τις έρευνές του για την V. σε όλα τα μήκη και πλάτη του χώρου και του χρόνου σα να θέλει να καταλάβει, αν όχι ποια ήταν η V., τουλάχιστον την εποχή του, μια εποχή σκληρή, ανελέητη, όπου η "ανθρωπιά" ήταν δυσεύρετη. Και από την άλλη ο Προφέιν και η ιδιότυπη σχέση του με την τεχνολογία και τα αντικείμενα, που τα θεωρεί την κύρια αιτία των προβλημάτων του: Η τεχνολογία θριαμβεύει, όλοι προσκολλώνται στα "άψυχα" αντικείμενα (βλ. την σχεδόν σεξουαλική σχέση της Ρέιτσελ με το αυτοκίνητό της), τα "αυτόματα" παίρνουν τη θέση των ανθρώπων, ακόμη και αυτοί οι τελευταίοι αλλάζουν μορφή κατά βούληση (πλαστική χειρουργική)... και σταδιακά τα πράγματα αντιστρέφονται: τα αντικείμενα τείνουν να γίνουν άνθρωποι και οι άνθρωποι αντικείμενα.
Θα μπορούσα να γράφω δεκάδες σελίδες για τα θέματα που θέτει ο Πίντσον στο πρώτο του μυθιστόρημα. Όπως για παράδειγμα τις ωμότητες (και γενοκτονία) που διέπραξαν οι Γερμανοί στη Νότιο Αφρική πολύ πριν το Ολοκαύτωμα (σφαγή 60.000 Χερρέρο). Το έργο εκτυλίσσεται κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 50, δηλ. μετά τη ναζιστική λαίλαπα, αλλά ο συγγραφέας ανατρέχει στο παρελθόν και ανακαλύπτει τα προεόρτια... Σε όλη την έκταση του μυθιστορήματός του ο Πίντσον αναδεικνύει τα προβλήματα του αιώνα "των άκρων". "Είμαι ο εικοστός αιώνας" λέει κάπου ένας ήρωάς του. Και όλα αυτά μέσα από μια χαώδη, πολύπλοκη αφήγηση, γεμάτη από σκηνές ανθολογίας και με μια "τρέλα" μοναδική! Ένα είδος βορειοαμερικάνικου μαγικού ρεαλισμού: κυνηγοί αλιγατόρων στους υπόνομους της Ν. Υόρκης, ένας ιερέας που αποφασίζει ότι οι αρουραίοι θα κληρονομήσουν τη γη και επιχειρεί να τους προσηλυτίσει στον χριστιανισμό, ένας ψυχοδοντίατρος, η ανακάλυψη της μυστηριώδους παραδεισένιας Βεϊσσού κάπου στην Ανταρκτική, κ.λπ. 
Διάβαζα και ήταν σαν να βρισκόμουν μες στο καλειδοσκόπιο ενός παλαβού αλλά ιδιοφυούς μουσικού της τζαζ. Σε κάθε μετακίνηση ολίγων μοιρών πλημμύριζα με νέα χρώματα και σχήματα. Άλλοτε τα απολάμβανα και άλλοτε ήθελα να ξεφύγω από αυτό το αλλόκοτο σύμπαν.

Η κοινωνία της διαφάνειας



Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν: Η κοινωνία της διαφάνειας (μετάφραση του Ανδρέα Κράουζε, εκδ. Οpera)
Ένα έξοχο δοκίμιο! Σταχυολογώ μερικά αποσπάσματα:

"Ο έρωτας χωρίς κενά οπτικής είναι πορνογραφία. Και χωρίς γνωστικές ελλείψεις, η σκέψη εκφυλίζεται σε υπολογισμό"
"Στην "εκτεθειμένη" κοινωνία κάθε υποκείμενο είναι διαφημιστικό αντικείμενο του εαυτού του. Τα πάντα μετρώνται με βάση την εκθεσιακή τους αξία... όλα έχουν στραφεί προς τα έξω, όλα έχουν αποκαλυφθεί, απογυμνωθεί και εκτεθεί. Το πλεόνασμα έκθεσης τα καθιστά όλα εμπόρευμα που χωρίς καμία συγκάλυψη παραδίδεται στην άμεση κατανάλωση... Μόνο η εκθεσιακή σκηνοθεσία παράγει την αξία, καταργείται κάθε ιδιοτυπία των πραγμάτων. Και τα πράγματα δεν εξαφανίζονται στο σκοτάδι αλλά στο άπλετο φως: Σε γενικές γραμμές τα θεατά πράγματα δεν τελειώνουν μέσα στο σκοτάδι ή στη σιωπή αλλά σε κάτι που είναι πιο δυνατό από το ορατό: στη χυδαιότητα"
"Σήμερα η οπτική επικοινωνία πραγματώνεται ως μόλυνση, ως ξέσπασμα ή ως αντανακλαστικό. Δεν έχει κανέναν αισθητικό αναστοχασμό. Η αισθητοποίηση είναι, εντέλει, αναισθητική. Για να καταθέσεις την αισθητική σου κρίση, για παράδειγμα με ένα like, δεν προαπαιτείται καμία ρεμβαστική θεώρηση. Οι εικόνες φορτισμένες με μεγάλη εκθεσιακή αξία δεν είναι καθόλου σύνθετες, είναι μονοσήμαντες, δηλαδή πορνογραφικές. Δεν κρύβουν κανένα υπαινιγμό που θα μπορούσε να προκαλέσει ένα στοχασμό, μιαν αναθεώρηση, έναν αναστοχασμό. Η πολυπλοκότητα επιβραδύνει την επικοινωνία. Η αναισθητική υπερεπικοινωνία μειώνει τη συνθετότητα προκειμένου να επιταχυνθεί. Είναι ουσιωδώς ταχύτερη από την επικοινωνία του νοήματος. Το νόημα είναι αργό. Το νόημα αποτελεί εμπόδιο για την επιτάχυνση της κυκλοφορίας στην πληροφόρηση και την επικοινωνία. Όθεν, η διαφάνεια συμβαδίζει με ένα κενό νοήματος. Η μάζα της πληροφορίας και της επικοινωνίας εκπηγάζει από ένα horror vacui"

"Η διαφάνεια δεν είναι το μέσο του ωραίου. Για τον Μπένγιαμιν, θεμελιώδες συστατικό της ομορφιάς είναι μια αρραγής σύζευξη κάλυψης και καλυπτομένου: γιατί το ωραίο δεν είναι ούτε το κάλυμμα ούτε το καλυπτόμενο αντικείμενο αλλά το αντικέιμενο μέσα στο κάλυμμά του. Αν το αποκαλύψεις, θα φανεί απείρως ασήμαντο... Επειδή μόνο το ωραίο και τίποτ' άλλο εκτός αυτού δεν μπορεί να είναι ουσιαστικά καλύπτον και καλυπτόμενο, το θεϊκό θεμέλιο του είναι της ομορφιάς βρίσκεται στο μυστήριο..."
"Η κοινωνία της διαφάνειας είναι εχθρός της ηδονής. Στο πλαίσιο της οικονομίας της ανθρώπινης ηδονής, ηδονή και διαφάνεια δεν αρμόζουν μεταξύ τους. Η λιβιδινική οικονομία αγνοεί τη διαφάνεια -πολύ φυσικό, αφού η αρνητικότητα του μυστικού, του πέπλου και της συγκάλυψης κεντρίζει τον ίμερο και επιτείνει την ηδονή... Το παιχνίδι της αμφισημίας και της αμφιθυμίας, με τα μυστικά και τα αινίγματα, αυξάνει την ερωτική ένταση. Η διαφάνεια ή η μονοσημία θα ήταν το τέλος του ερωτισμού"
"Κατά τον Ζίμμελ είμαστε φτιαγμένοι έτσι ώστε όχι μόνο να χρειαζόμαστε μια συγκεκριμένη αναλογία αλήθειας και πλάνης ως βάση για τη ζωή μας αλλά και μια επίσης συγκεκριμένη αναλογία σαφήνειας και ασάφειας στην εικόνα των στοιχείων της ζωής μας. Κατά συνέπεια, η διαφάνεια αφαιρεί από τα πράγματα κάθε θελκτικότητα και απαγορεύει στη φαντασία να υφάνει μέσα τους τις δυνατότητές της, για την απώλεια των οποίων δεν μπορεί να μας αποζημιώσει καμία πραγματικότητα... Ίσως ακόμη και κάποιοι από τους κοντινούς μας ανθρώπους, για να διατηρείται ζωντανή η θελκτικότητά τους προς εμάς, πρέπει να μας προσφέρονται ασαφείς και ακαθόριστοι. Η φαντασία είναι ουσιώδης για την οικονομία της ηδονής: ένα αντικείμενο που προσφέρεται γυμνό, την εξουδετερώνει και μόνο όταν το αντικείμενο αποσυρθεί ή υποχωρήσει, μπορεί να αναζωπυρωθεί. Αυτό που εμβαθύνει την ηδονή δεν είναι η απόλαυση σε πραγματικό χρόνο αλλά το φαντασιακό πρελούδιο και ο επίλογος, η χρονική αναβολή"

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Ο ένοικος


Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Ακόμη και στα λιγότερο γνωστά του έργα ο Σιμενόν αποδεικνύεται ένας σπουδαίος συγγραφέας. Ένας δημιουργός που διαθέτει για τα πρόσωπά του την τρυφερή ματιά του Τσέχωφ και το βάρος των ηθικών διλημμάτων του Ντοστογιέφσκι.
Αν κανείς νομίζει ότι ξεκινώντας ένα έργο του Σιμενόν, ιδιαίτερα κάποιο από τα λεγόμενα "σκληρά μυθιστορήματα" του, θα διαβάσει ένα "αστυνομικό", θα διαψευστεί. Ο Ναζεάρ, κοσμοπολίτης από την Πόλη, κάνει ένα στυγνό έγκλημα μεταξύ Βελγίου και Γαλλίας με στόχο τη ληστεία αλλά τελικά, τι είναι αυτό που αναζητά; 
Ο τίτλος πάντως είναι από τους πιο ενδιαφέροντες του Σιμενόν: "Ο ένοικος" (Le locataire)...

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2019

Horcynous Orca

Τα ακατόρθωτα" - 1 
Με αυτή την ανάρτηση εγκαινιάζω μια σειρά αναρτήσεων αφιερωμένων σε έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο, να αποδοθούν σε άλλη γλώσσα.

"Horcynous Orca", μυθιστόρημα του Stefano d' Arrigo (1919-1992). Ο Ιταλός συγγραφέας το έγραφε για 25 χρόνια, πρωτοεκδόθηκε το 1975 και ξεπερνάει σε μέγεθος τις 1000 σελίδες! Σύμφωνα με τον Τζωρτζ Στάινερ πρόκειται για ένα αριστούργημα αγνοημένο ουσιαστικά στην Ιταλία και άγνωστο στον υπόλοιπο κόσμο. Όχι όμως πια! Στην Ιταλία κάνει συνεχείς επανεκδόσεις και μόλις εκδόθηκε στα γερμανικά σε μετάφραση Moshe Kahn μετά από 8 χρόνια εντατικής εργασίας και αφού, από τις αρχές της δεκαετίας του '80, είχε γνωρίσει το έργο και τον συγγραφέα. Από το 2012 έχει ξεκινήσει και ο Antonio Werli μαζί με την Monique Baccelli να το μεταφράζει στα γαλλικά με στόχο να το έχει ολοκληρώσει έως το 2018!
Χαρακτηρίστηκε ως ο "Ιταλικός Οδυσσέας" και ο "Μεσογειακός Μόμπι Ντικ". Η πυκνότητα και ποιητικότητα της γραφής, η πολύπλοκη σύνταξη, η χρήση της σικελικής διαλέκτου της Μεσσήνης του '40, ιταλικοί αρχαϊσμοί, πλήθος ελληνικών και λατινικών λέξεων και ναυτικές ορολογίες της Κάτω Ιταλίας, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που δυσκολεύουν τη μετάφραση ενός τέτοιου έργου. Ουσιαστικά ο Ντ' Αρίγκο έχει επινοήσει μια νέα γλώσσα με βάση την ιταλική της Σικελίας...


Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.