Εγώ που περηφανεύομαι πως αγκαλιάζω τόσο ενδελεχώς και τόσο αποφασιστικά τις ηδονές της ζωής, όταν τις κοιτάξω με τόση λεπτολογία, σχεδόν δε βρίσκω μέσα τους άλλο από αέρα. Και τι έγινε; Τότε και εμείς δεν είμαστε άλλο από αέρας. Και ο αέρας (φρονιμότερος απ' ότι εμείς) αρέσκεται να θροΐζει και να πηγαινοέρχεται και αρκείται στον δικό του ρόλο, δίχως να επιθυμεί τη σταθερότητα και τη στερεότητα, ιδιότητες που δεν του ανήκουν.
Σημειώσεις: Ο πίνακας είναι του Ματίς με τίτλο: Luxe, calme et volupté (1905) - Χλιδή, γαλήνη και ηδονή: (πρόκειται για αναφορά σε στίχο του Μπωντλαίρ από το ποίημά του: "Πρόσκληση σε ταξίδι"). Το απόσπασμα περιέχεται στον τρίτο τόμο των εξαιρετικών Δοκιμίων του Μονταίνι, εκδ. Εστίας σε μετάφραση του Φ. Δρακονταϊδή. Όσο για τον τίτλο του έργου του Ματίς θα έλεγα ότι ταιριάζει γάντι στις εικοσαήμερες διακοπές μου στη Σκόπελο...
