Τριήμερο στην Ύδρα

 

 

 

Τρεις μέρες στην Ύδρα για ξεκούραση. Το βαλιτσάκι αυτή τη φορά θα περιέχει: Ζήσιμο Λορεντζάτο (Στου τιμονιού το αυλάκι), Μάκη Τσίτα (Μάρτυς μου ο Θεός), Αντονέλα Μοσκάτι (Μια αιωνιότητα, ή σχεδόν). Για τη Χρυσάνθη, τον Καρύλ Φερέ (Μαπούτσε).

 

 

 

 

 

Σημείωση: Στην εικόνα η Ύδρα του Αγήνορα Αστεριάδη, έργο του 1937.

 

 

Αναγνωστικός απολογισμός

Μετά από τρεις εβδομάδες χαλάρωσης επιστρέφω στην Αθήνα. Ο αναγνωστικός απολογισμός είναι πραγματικά πλούσιος: "Ν' ακούω καλά τ' όνομά σου" του Σωτήρη Δημητρίου, "Το κουτσό" του Κορτάσαρ, "Minima memorialia" του Άγγελου Ελεφάντη, "Από την Πίζα στην Αθήνα" του Ζήσιμου Λορεντζάτου, "Η θάλασσα" του Μπάνβιλ, "Ο θάνατος της Μπελ" του Σιμενόν, "Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα" του Πάνου Τσίρου, "Τηλεφωνήματα" του Μπολάνιο. Επίσης, αποτελείωσα τους "Καθρέφτες" του Γκαλεάνο, που τους είχα ξεκινήσει το προηγούμενο καλοκαίρι και με περίμεναν στο νησί, διάβασα καμιά διακοσαριά σελίδες από την "Εποχή των άκρων" του Χόμπσμπάουμ και ελπίζω στο ταξίδι της επιστροφής να ολοκληρώσω τους "Ανθρώπους του Σμάιλι" του Λε Καρέ.

 

Σημείωση: Το εικαστικό είναι της Debbie Radcliffe και απεικονίζει μια άποψη του λιμανιού στο Λουτράκι της Γλώσσας. Στο βάθος διακρίνεται η Σκιάθος.

   

Διαβάζοντας το Κουτσό στη Σκόπελο

 

 

 

 

"Το κουτσό το παίζεις με μια πέτρα που πρέπει να τη σπρώχνεις με τη μύτη του παπουτσιού σου. Χρειώδη: ένα πεζοδρόμιο, μια πετρούλα, ένα παπούτσι και ένα όμορφο σχέδιο με κιμωλία, κατά προτίμηση χρωματιστή..."

 

Το Κουτσό το διαβάζω αργά αργά παίζοντας με τον τρόπο του Κορτάσαρ και απολαμβάνοντας την κάθε φράση, την κάθε λέξη. Απαραίτητα σύνεργα: η περίφημη μετάφραση του Κώστα Κουντούρη, η γαλλική μετάφραση της Laure Guille-Bataillon ("Marelle"), το ισπανικό κείμενο σε pdf ("Rayuela"), το google, το youtube για τις μουσικές του αναφορές και άπειρη αγάπη για τη λογοτεχνία και τη ζωή... 

 

 

 

 

 

 

 

Επιτέλους διακοπές!

 

 

 

Το μόνο μέρος που πραγματικά ξεκουραζόμαστε είναι η Σκόπελος. Πιο συγκεκριμένα στο Λουτράκι της Γλώσσας. Εκεί που παραθερίζουμε εδώ και 27 χρόνια. Αυτό ισχύει βέβαια μόνο για μένα, γιατί η Χρυσάνθη, γέννημα θρέμμα του νησιού, παραθερίζει εκεί παιδιόθεν.

Το βαλιτσάκι με τα βιβλία μου φέτος θα περιέχει: Το Κουτσό του Κορτάσαρ, Τηλεφωνήματα του Μπολάνιο, Ο θάνατος της Μπελ του Σιμενόν, Η θάλασσα του Μπάνβιλ, Από την Πίζα στην Αθήνα του Λορεντζάτου, Η εποχή των άκρων του Χόμπσμπάουμ, Οι άνθρωποι του Σμάιλι του Λε Καρέ, Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα του Πάνου Τσίρου, Minima Memorialia του Άγγελου Ελεφάντη.

Φέτος θα γράψω τι θα πάρει και η Χρυσάνθη μαζί της: 1Q84 x 3 του Μουρακάμι (γνήσια μουρακαμική) και Αθώοι και φταίχτες της Μάρως Δούκα.

 

[Η εικόνα είναι έργο της Debbie Radcliffe και δείχνει άποψη του λιμανιού στο Λουτράκι]

 

 

Μαδρίτη

 

 

 

 

 

 

"Σ' ένα χωριό της Μάντσας, που τ' όνομά του δεν έχω τη βουλή να θυμηθώ, ζούσε, δεν πάει πολύς καιρός, ένας ιδαλγός, από κείνους μ' ένα κοντάρι ορθό στην οπλοθήκη, μια παμπάλαιη δερμάτινη ασπίδα, ένα καχεκτικό άλογο κι ένα λαγωνικό".

(Θερβάντες: Δον Κιχότε ντε λα Μάντσα)

 

 

 

 

 

 

Plaza Mayor με τον Φίλιππο Γ' έφιππο!

 

 

 

 

 

 

 

Gran Via!

 

 

 

 

 

Parque del Retiro με το μνημείο του Αλφόνσου Ζ'!

 

 

 

 

 

Palacio de Cristal στο Ρετίρο!

 

 

 

 

 

 

Ο ποταμός Μανθανάρες και το μεγαλόπρεπο γεφύρι της Σεγκόβια που έχτισε ο Φίλιππος Β'. Τι σόι βασιλιάς θα 'ταν αν δεν έχτιζε ένα γεφύρι στην πρωτεύουσα; Έστω και σε ένα ρέμα σαν τον Μανθανάρες! Τώρα πια βέβαια χάρη σε αρκετούς υδατοφράχτες μαζεύεται κάποιο νερό στο ποτάμι.

 

"Ο Έκτορ Μπελασκοαράν ποτέ δεν είχε πατήσει το πόδι του στη Μαδρίτη, όμως την είχε περπατήσει αμέτρητες φορές στις συζητήσεις με του γονείς του ώστε του φαινόταν δική του, τουλάχιστον εξ ακοής... Αλλά αυτή η Μαδρίτη δεν ήταν η άλλη Μαδρίτη... Είχε συγγένειες. Ήταν μια πόλη με ποτάμι, αλλά το είχε καλά κρυμμένο. Υπήρχε και μια γέφυρα αυτοκτονιών, όμως μια δημοσιογράφος του είπε ότι εκεί πια δεν αυτοκτονούσε κανένας. Κανένας πια δεν έπεφτε στον ποταμό Μανθανάρες με ένα βάρος δεμένο στο λαιμό του".

(Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ: Αντίο Μαδρίτη)

 

Βέβαια και να θέλεις στον Μανθανάρες δεν πνίγεσαι αλλά για τη Μαδρίτη του Τάιμπο θα μιλήσουμε σε άλλη ανάρτηση...

 

 

 

 

"Στα πόδια της Μαδρίτης, σαν ξεπνεμένος φρυμένος εραστής, κοντανασαίνει ο ποταμός Μανθανάρες. Πόσοι δεν ακόνισαν την κακογλωσσιά τους για να τον κοροϊδέψουν! "Τι έχεις Μανθανάρες, κι είσαι τόσο στεγνός; - Χτες πέρασε ένας γάιδαρος και με ήπιε όλο!" απαντάει ο δύστυχος. Ο Λόπε ντε Βέγκα τον κατηγοράει πως "διψάει και πίνει το νερό του"... Όταν ο Φίλιππος Β' του έχτισε ένα μεγαλόπρεπο γιοφύρι, ένας είπε: Να πουλήσουμε τώρα το γιοφύρι ν' αγοράσουμε νερό!" Κι ένας άλλος: "Ο Φίλιππος έκανε το γιοφύρι, ο διάδοχός του θα κάνει τον ποταμό!" Μονάχα ένας πρεσβευτής του αυτοκράτορα Ροδόλφου Β' της Γερμανίας είπε γι' αυτόν ένα καλό λόγο: "Είναι ο αγαθότερος ποταμός της Ευρώπης. Τον περνάς με άλογο ή με αμάξι και δε θυμώνει!" Κουφός, γέρος πια, μισάνθρωπος, τον κοίταζε ο Γκόγια από το παράθυρό του, από τη "Βίλλα του Κουφού", και καμάρωνε την εγκατάλειψή του, τα σκονισμένα του τα δέντρα και κάπου κάπου, σε καμιά θολή γούβα νερό, με χαρά του έβλεπε τις πλύστρες με τα γυμνά ρωμαλέα ποδάρια. Το τραγικό τούτο και κωμικό "ρυάκι που έχει αξιώσεις ποταμού", ο Δον Κιχώτης των ποταμών, ποιος ξέρει πόσο θα βοήθησε την ανέλπιδη, ξεμοναχιασμένη μεγαλοφυϊα του Γκόγια να ζωγραφίσει απάνω στους τοίχους της Βίλλας του τις μυστηριακές μαύρες τοιχογραφίες ..."

(Καζαντζάκης: Ταξιδεύοντας στην Ισπανία)

 

 

 

 

 

 

"Ήταν ένας μικρόκοσμος η Κοράλα. Λεγόταν ότι, αν έμπαιναν σε γραμμή οι ένοικοί της, θα έφταναν από την περιοχή του Εμπαχαδόρες μέχρι την πλατεία δελ Προγκρέσο. Εκεί υπήρχαν άνθρωποι που ήταν απ' όλα και που δεν ήταν τίποτα: μισογραμματισμένοι, μισοσιδηρουργοί, μισοξυλουργοί, μισοεπιπλοποιοί, μισοέμποροι, μισοκλέφτες... άνθρωποι περιθωριακοί που ζούσαν στη συνεχή ισοπέδωση που δημιουργούσε η αιώνια και αγιάτρευτη μιζέρια... Σε κάθε ένοικο έμενε για τα συμπράγκαλά του το κομμάτι του χαγιατιού που αντιστοιχούσε στην κατοικία του... Κάθε κομμάτι μαρτυρούσε μια ξεχωριστή ζωή μέσα σ' αυτό το κοινόβιο της πείνας. Σ' αυτό το σπίτι υπήρχαν όλοι οι βαθμοί και οι αποχρώσεις της αθλιότητας: Από την ηρωική αθλιότητα, τη ντυμένη με παλιόρουχα καθαρά και νοικοκυρεμένα μέχρι την πιο αηδιαστική και απωθητική".

(Πίο Μπαρόχα: Η αναζήτηση)

 

 

 

 

 

 

Σημειώσεις: Κάποιες από τις παραπάνω φωτογραφίες είναι τραβηγμένες από την Χρυσάνθη. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία του αφανούς Μανθανάρες είναι του 1920. Κοράλα ονομάζονται κάποια παλιά συγκροτήματα φτωχών κατοικιών που βρίσκονται γύρω από μια κοινή αυλή. Έχουν επιβιώσει δυο τρία στις φτωχογειτονιές της Μαδρίτης αλλά δεν μπόρεσα να τα φωτογραφίσω καθώς η κεντρική πόρτα ήταν κλειδωμένη και δεν είδα τις αυλές τους παρά φευγαλέα καθώς οι ένοικοι άνοιγαν για να βγουν. Ωστόσο η παραπάνω φωτογραφία είναι ένα κομμάτι κοράλας από το οποίο αφαιρέθηκε η μεσαία αυλή για να γίνει μια θλιβερή πλατεία. Βρίσκεται σε μια γειτονιά κοντά στο Lavapiés. 

 

 

Τολέδο

 

 

 

 

"Τι ντροπή να ζητούμε στις ξακουσμένες παλιές πολιτείες γραφικά ερείπια και ρομαντικές ερημιές κι όλη τη χοντρομπογιατισμένη σκηνοθεσία, όπου η κούρβα φαντασία μας συνηθάει να χαίρεται και να ξεφωνίζει! Είναι δύσκολο να δεις έναν τόπο με τα μάτια σου, όταν, πριν από σένα, πέρασε από τον τόπο αυτόν ένας μεγάλος ποιητής..."

 

(Καζαντζάκης: Ταξιδεύοντας στην Ισπανία)

 

 

 

 

"Στο Τολέδο, ο Φουλάνο ήξερε ότι τον είχε καταπιεί η δίνη του παρελθόντος, ότι είχε βυθιστεί αιώνες πίσω στήν ιστορία κι ότι είχε ήδη χάσει την ταυτότητα της τωρινής του ύπαρξης. Πνιγόταν απ' αυτό το συντριπτικό αίσθημα του συμπυκνωμένου χρόνου, ήταν ανήμπορος, χαμένος στο σκοτάδι των χιλιάδων συσσωρευμένων νυχτών του παρελθόντος, μέσα σ' αυτόν το λαβύρινθο των δρόμων που τον πετούσαν μπρος και πίσω, απειλώντας να τον σύρουν στο καταραμένο ρεύμα τους και να τον ξεβράσουν στον Τάγο, στη λήθη".

 

(Φελίπε Αλφάου: Το καφενείο των τρελών)

 

 

 

 

 

 

"Προσπέρασε σπίτια φρικτά διαβρωμένα στο σημείο που ενώνονταν με το έδαφος, με πέτρες που είχαν γίνει ένα σώμα και πόρτες που δεν είχαν ανοιχτεί ποτέ, αλλά που από την καταρρακωμένη βάση τους μπαινόβγαιναν κρυφά μεσαιωνικές γάτες. Άκουσε τα νερά του Τάγου να τον καλούν, κι όλο αυτό το περασμένο μεγαλείο να ξεθωριάζει αποκρινόμενο στην αιωνιότητα, όλη αυτή την περασμένη δόξα να γλιστράει από το λόφο και να βυθίζεται στα νερά του Τάγου".

 

(Φελίπε Αλφάου: Το καφενείο των τρελών)

 

  

 

 

 

Μου είναι αδύνατο να περιγράψω το δέος που αισθάνθηκα μπροστά σε μερικά από τα έργα του Ελ Γκρέκο. Το φως που αναδύεται από αυτά είναι κάτι το απερίγραπτο. Καμιά φωτογραφική αναπαραγωγή δεν πρόκειται να κατορθώσει να το συλλάβει!

 

"Το φως του Γκρέκο σπαθίζει με σφοδρότητα τον αγέρα, έχει κάτι το ανήλεο και σαρκοβόρο... τρώει τα σώματα, αποσυνθέτει τα σύνορα κορμιού και ψυχής, τανύζει σα δοξάρι τα κορμιά -κι ας σπάσουν. Το φως του είναι κίνηση. Κίνηση βίαιη. Δεν πηγάζει από τον ήλιο, είναι αντίθετο με το φως του ήλιου. Το φως χιμάει σαν απο φεγγάρι τραγικό, ο αγέρας μερμηδίζει, γιομάτος κεραυνό, οι άγγελοι κάποτε ξεσπούν κατάκορφα στον ουρανό σαν αστροβολίδες, που σπάζουν πολύχρωμες, απειλητικές, απάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων. Κι έτσι τα πρόσωπα του Γκρέκο έχουν την κερωμένην εκστατικήν όψη που έχουν τα φαντάσματα ή που παίρνουν οι μορφές μας σε μια μεγάλη γαλάζιαν αστραπή. Η αγωνία του είναι: πίσω από τα φαινόμενα να βρει την ουσία. Να τυρρανήσει το σώμα, να το μακρύνει, να το φωτίσει αρπαχτικά, να επιφοιτήσει απάνω του και να το κάψει όλο...

Οι μυστικοί αλχημιστές του Μεσαίωνα έλεγαν: "Αν δεν ασωματώσεις τα σώματα, τίποτα δεν κατόρθωσες". Ο Γκρέκο στα στερνά του χρόνια τέλεψε τον αλχημικό τούτον άθλο".

 

(Καζαντζάκης: Ταξιδεύοντας στην Ισπανία)

 

 

 

 

 

 

Σημείωση: Η πρώτη και η τρίτη από τις παραπάνω φωτογραφίες είναι της Αντιγόνης.

 

 

Πάσχα στο Τολέδο

 

Τολέδο!

 

 

 

 

 

 

Σε δύο ημέρες ο Ναυτίλος αναχωρεί οικογενειακώς για Τολέδο. Θα μείνουμε 4 μέρες στο Τολέδο και 7 ημέρες στη Μαδρίτη. Ένα ταξίδι επιθυμία της Χρυσάνθης. Ένα ταξίδι για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, τον Ντιέγκο Βελάσκεθ και τον Φρανθίσκο Γκόγια. Δυστυχώς η δική μου επιθυμία για το Δουβλίνο του Τζόυς πήρε αναβολή... Εννοείται πως το βαλιτσάκι μου, πέρα από μελέτες για το έργο των παραπάνω ζωγράφων και ταξιδιωτικούς οδηγούς, θα περιέχει Καμίλο Χοσέ Θέλα, Πίο Μπαρόχα, Φελίπε Αλφάου, Λαθαρίγιο ντε Τόρμες και το μικρό βιβλιαράκι του Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ: Αντίο Μαδρίτη. 

 

 

 

 

Βιβλιογραφική σημείωση: Στην πρώτη εικόνα το Τολέδο δια χειρός Ελ Γκρέκο και στη δεύτερη, φωτογραφία από το ίδιο περίπου σημείο που το ζωγράφισε. Για τους τρεις ζωγράφους υπάρχουν ενδιαφέροντα κείμενα στο "Μια ιστορία της ζωγραφικής" του Μάνου Στεφανίδη. Κάποιο δικό του σεμινάριο υπήρξε άλλωστε και η αφορμή γι' αυτό το ταξίδι. Ειδικά για το έργο του Βελάσκεθ: Μενίνιας (Οι Ακόλουθες), υπάρχει ολόκληρο(!) το πρώτο κεφάλαιο από το έργο του Μισέλ Φουκώ: Οι λέξεις και τα πράγματα (εκδ. Γνώση). "Η ζωή του Λαθαρίγιο ντε Τόρμες" (Ανωνύμου) κυκλοφορεί από τις εκδ. Printa σε μετάφραση Ισμήνης Κανσή. Ο Λαθαρίγιο είναι ένας από τους πέντε εμβληματικούς χαρακτήρες της ισπανικής λογοτεχνίας. Οι υπόλοιποι είναι ο Ελ Σιντ, η Θελεστίνα, ο Δον Χουάν και βέβαια ο Δον Κιχώτης (+Σάντσο Πάντσα). Ο Καμίλο Χοσέ Θέλα (1916-2002) αντιπροσωπεύεται στις αποσκευές μου με τρία μυθιστορήματά του: Η Κυψέλη (εκδ. Ζαχαρόπουλος), Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε (εκδ. Καστανιώτης) και το Πυξάρι (εκδ. Μεταίχμιο). Ο φημισμένος και πολυγραφότατος Πίο Μπαρόχα (1872-1957), ελάχιστα γνωστός στη χώρα μας, έγινε διάσημος με την μυθιστορηματική του τριλογία: Η πάλη για τη ζωή. Από τον Ζαχαρόπουλο έχουν κυκλοφορήσει μόνον τα δύο μέρη της: Η Αναζήτηση και Το κακό χορτάρι. Ο Φελίπε Αλφάου (1902-1999), Ισπανός μετανάστης στη Νέα Υόρκη, έγραψε στα αγγλικά μόνο δύο, ιδιόρρυθμα, μυθιστορήματα: το Locos (1936) και το Chromos (1948). Οι Αμερικανοί τον ανακάλυψαν όψιμα στα 1987 και τότε ήταν που γνώρισε το έργο του θριαμβευτικές επανεκδόσεις. Στα ελληνικά κυκλοφορεί το πρώτο με τον τίτλο: Το καφενείο των τρελών (εκδ. Αλεξάνδρεια). Η Κυψέλη, που την έχω ήδη ξεκινήσει, τα βιβλία του Μπαρόχα και το Locos εκτυλίσσονται στη Μαδρίτη. Το ίδιο ισχύει και για το βιβλίο του Τάιμπο: Αντίο Μαδρίτη (εκδ. Άγρα).

ΥΓ: Αν κάποιος έχει στη κατοχή του το εξαντλημένο πια βιβλίο του Φελίπε Αλφάου, ας επικοινωνήσει μαζί μου. Το δικό μου αντίτυπο είναι ελαττωματικό και του λείπουν οι τελευταίες σελίδες...

 

Σκόπελος...

Σημειώσεις: Από την πρώτη Αυγούστου βρισκόμαστε στη Σκόπελο για την ολοκλήρωση των καλοκαιρινών διακοπών. Δυστυχώς, ελλείψει laptop και σταθερής σύνδεσης, τους καλοκαιρινούς μήνες, δεν κατάφερα να συνεχίσω τις αναρτήσεις μου στον "Οδυσσέα". Θα επανέλθω δριμύτερος στα τέλη Αυγούστου με τη Ναυσικά, τα βόδια του Ήλιου και την εκπληκτική Κίρκη... Φυσικά στο νησί δεν κουβάλησα όλα τα συμπράγκαλα του Οδυσσέα. Εχω φέρει μαζί μου βιβλία του Φίλιπ Ροθ, του Χρήστου Βακαλόπουλου, του Σιμενόν, του Χόμπσμπάουμ, του Λε Καρρέ και του Αλμπέρ Κοέν. Η παραπάνω φωτογραφία είναι από μια αγαπημένη μας παραλία στο νησί.

Μυροβόλια - 3

Σημειώσεις: Οι παραπάνω φωτογραφίες από τους Ολύμπους είναι της Χρυσάνθης, καθώς και των δύο προηγούμενων αναρτήσεων από τα Μεστά και το Πυργί. Η Χίος, με τα μοναδικά της μεσαιωνικά μαστιχοχώρια (24 στον αριθμό!), τον λαβυρινθώδη Κάμπο της και τις υπέροχες (δυτικές) παραλίες της, είναι εντυπωσιακή. "Η φυγή του κυρίου Μοντ" (μετά της κυρίας Μοντ σ' αυτή την περίπτωση) έλαβε τέλος. Δεν κράτησε παρά εννέα μέρες όλες κι όλες!

    

Μυροβόλια - 2



Μπαλκονάκι στο Πυργί με ρέστες, καναρίνια και ξυστά...



Διάλογος στο Πυργί

- Η ευτυχία είναι κάτι το εύθραυστο.

- Ναι, είναι αδύνατον να τη βρεις στα μέρη μας κι αδύνατον να τη βρεις κι αλλού!

(Chamfort Nautilus Houellebecq)



"Από άποψη φυσικού χώρου κατοικούμε έναν τόπο, αλλά συναισθηματικά κατοικούμαστε από μια μνήμη. Τη μνήμη ενός χώρου κι ενός χρόνου, μνήμη στο εσωτερικό της οποίας ζούμε, σαν ένα νησί ανάμεσα σε δυο θάλασσες: τη μια που λέμε παρελθόν, την άλλη που λέμε μέλλον. Μπορούμε και πλέουμε στη θάλασσα του πρόσφατου παρελθόντος χάρη στην προσωπική μνήμη που διατήρησε την ανάμνηση από τις δύο ρότες, αλλά για να πλεύσουμε στη θάλασσα του απώτερου παρελθόντος πρέπει να χρησιμοποιήσουμε τις μνήμες που συσσώρευσε ο χρόνος, τις μνήμες ενός χώρου διαρκώς μεταμορφούμενου, φευγαλέου όσο και ο ίδιος ο χρόνος".

(Ζοζέ Σαραμάγκου - Το τετράδιο)



Μυροβόλια - 1



Draw me a map to get lost... in Mesta

(Yoko nautilus ono)

Κάθε μορφής ταξίδι, είναι μια λοξοδρόμηση απ' το ισόβιο ταξίδι του καθενός. Μια περίεργη απόδραση από τον άλλο μας εαυτό, μέσα σε μια φανερή μυστικότητα.

(Νάσος Θεοφίλου)





Η λεωφόρος των Μεστών...











Ο Ναυτίλος στη Χίο

Ο Ναυτίλος ξεκινά τις διακοπές του στη Χίο. Θα μείνουμε δέκα μέρες στον Εμπορειό, δίπλα στην παραλία Μαύρα βόλια. Η κινητή μου βιβλιοθήκη περιλαμβάνει τη "Φυγή του κυρίου Μοντ" του Σιμενόν, το "Τετράδιο" του Σαραμάγκου, το "Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω" του Νάσου Θεοφίλου, την "Πλατφόρμα" του Ουελμπέκ, το "Ανολοκλήρωτο παρελθόν" του Ούγκο Κλάους και το "Ερώτων και αοράτων" του Γιώργου Παναγιωτίδη. Τώρα τι απ' όλα αυτά θα προλάβω να ολοκληρώσω, είναι άλλο θέμα!

Ολυμπία

 Φωτογραφία από τον αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας

Ο Ερμής του Πραξιτέλη στο μουσείο της Ολυμπίας



Από το Δουβλίνο στην Ηλεία...

Η ανάρτηση θα μπορούσε να έχει και τίτλο: "Από το Δουβλίνο του 1904, του Τζόυς, στην Ηλεία του 1903, του Μπουασσονά". Οι χρονιές ταιριάζουν, για τα υπόλοιπα δεν γνωρίζω... Το 1903 είναι η χρονιά που ο Fred Boissonas έβγαλε τις παραπάνω φωτογραφίες. Η πρώτη είναι από την Ολυμπία, ο Αλφειός ποταμός, και η δεύτερη από την αγορά της Ανδρίτσαινας. Εκεί θα βρεθεί ο Ναυτίλος την εβδομάδα του Πάσχα διακόπτοντας την ανάγνωση των "Σειρήνων" του "Οδυσσέα".

Σταθμός πρώτος: Η Αρχαία Ολυμπία.

Σταθμός δεύτερος: Ο Πύργος του Η. Χ. Παπαδημητρακόπουλου... Είναι εφικτή αυτή η επίσκεψη; Μάλλον όχι. Ο Πύργος στον οποίον αναφέρεται, στα διηγήματά του, ο αγαπημένος μου συγγραφέας, δεν υφίσταται. "Κατά κάποιον τρόπο ανελήφθη..."

Σταθμός τρίτος: Η Ανδρίτσαινα και ο ναός του Επικούρειου Απόλλωνα (έργου του Ικτίνου).

Σταθμός τέταρτος: Η Νέδα. Πεζοπορίες στις βίαιες (κατά Μπρεχτ) όχθες της...

Ο Οδυσσέας Ελύτης στη Σκόπελο

Αχ ομορφιά κι αν δεν μου παραδόθηκες ολόκληρη ποτέ

κάτι κατάφερα να σου υποκλέψω...

Την ώρα που η μικρή βάρκα μπαίνει στη θαλασσοσπηλιά κι από το εκθαμβωτικό φως άξαφνα βρίσκεσαι κλεισμένος μέσα σε μια παγωμένη γαλαζοπράσινη μέντα.

Υπνοβατικός διάλογος με θέα

---Για πέστε μου, ειλικρινά όμως, τα διαβάζετε όλα αυτά τα βιβλία που βρίσκονται σκορπισμένα στο τραπέζι σας;

---Ναι.

---Εκπληκτικό... κι έχει αυτό το πράγμα κανένα νόημα ή σκοπό;

---Απολύτως κανένα.

--- Τώρα ησύχασα...

Σημειώσεις: Στις φωτογραφίες φαίνεται το τραπεζάκι με τα βιβλία του Ναυτίλου και η θέα απ' το μπαλκόνι με τη Δασιά, το Στρογγυλό και το Πλαρονήσι στο βάθος. Και λίγες ακόμη πληροφορίες για τη θέα στη δεύτερη εικόνα: Το ανοιχτό βιβλίο είναι ο συγκλονιστικός τρίτος τόμος των Υπνοβατών του Μπροχ (1918, Χουγκενάου ή ο Ρεαλισμός), απ' όπου και ο παραπάνω διάλογος και στα αριστερά του το γερμανικό κείμενο. Στο βάθος ο "Νυχτερινός ταξιδιώτης" του Τζαίημς Ελρόυ ενώ στη στοίβα βρίσκονται οι "Καθρέφτες" του Εντουάρντο Γκαλεάνο, η "Ανθρώπινη μοίρα" του Αντρέ Μαλρώ και πάνω-πάνω ο πρώτος τόμος των Απάντων του συγγραφέα από τις εκδ. Pleiade.

Χωρίς λόγια...

Ανταπόκριση από Σκόπελο

Σημειώσεις: Οι διακοπές άρχισαν... Μία εβδομάδα στη Σκόπελο, απ' όπου και οι φωτογραφίες. Συγκεκριμένα από Γλώσσα μεριά... Στο τραπεζάκι, όπου κάθε πρωί την αράζω και -τι άλλο;- διαβάζω μέχρι μεσημβρίας, κάποιος ιδιαίτερα εξοικειωμένος με τα βιβλία, μπορεί να διακρίνει: τα "Καμένα λεφτά" του Ρικάρντο Πίλια μαζί με έναν άτλαντα τσέπης ανοικτό στην Αργεντινή & Ουρουγουάη, τους "Υπνοβάτες" του Χέρμαν Μπροχ (2ος τόμος: 1903, Ες ή η Αναρχία) μαζί με το πρωτότυπο (Die Schlafwandler) και το "Αξολότλ και άλλα διηγήματα" του Χούλιο Κορτάσαρ.

Colmar, Selestat, Strasbourg, Bern...

Φωτογραφίες από τη Μικρή Βενετία του Κολμάρ:

Δύο Αλσατοί στο Σελεστά.... Για ώρα προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι γλώσσα μιλούσαν. Γαλλικά δεν ήταν, ούτε Γερμανικά, αν και κάπως τα θύμιζαν... Αλσατικά, μας δήλωσαν με περηφάνεια.

Η Αντιγόνη και ο Αντώνης...

Σημείωση: Μετά από αρκετές εβδομάδες ο Ναυτίλος επανέρχεται...